,,NIEBO NA WŁASNOŚĆ"-LUKE ALLNUTT

Źródło

Współczesna Anglia. Rob i Anna kończą studia w Cambridge, mają satysfakcjonującą pracę, kupują duży dom i do pełni szczęścia brakuje im tylko dziecka. Podejmują wiele prób, ale Anna nie może utrzymać ciąży. Po wielu latach, gdy już prawie tracą nadzieję na potomstwo rodzi się Jack i staje się oczkiem w głowie rodziców. Kiedy ma pięć lat zaczyna się dziwnie zachowywać-traci równowagę na placu zabaw, przewraca się na rowerku, ma problemy z mową. Jednego dnia robi zdjęcia, kopie piłkę, a na drugi dzień okazuje się, że jest chory na gwiaździaka-złośliwy nowotwór mózgu. Rob i Anna rozpoczynają rozpaczliwą walkę o życie synka.

Od pierwszych stron czułam, że będzie to bardzo dobra powieść i nie zawiodłam się. Luke Allnutt bardzo wiarygodnie przedstawił historię Anny, Roba i Jack'a począwszy od rodzącej się miłości między parą studentów, poprzez dojrzały związek i etapy choroby dziecka. Anna jest księgową, kocha czytać książki, ma skłonność do czarnowidztwa, nie boi się śmiać z samej siebie, jest poukładana, zasadnicza, stonowana, sztywna na co dzień, ale przy Robie staje się nieskrępowana i odważna, tylko jego dopuszcza bliżej do siebie. Przypominają parę zakochanych nierozłącznych nastolatków, których ogarnia nerwowy smutek, gdy nie są razem. Rob jest informatykiem i pracuje nad nowymi technologiami. Jest beztroski, wesoły, ale postrzega świat podobnie jak Anna, dla której życie jest ciągłą walką, trzymaniem gardy z plecami wspartymi o ścianę. Udowadniają światu, że chłopak z osiedla domów komunalnych w Essex i stypendystka, która większość dzieciństwa spędziła w kenijskich slumsach mogą wiele osiągnąć dzięki wytrwałości i odwadze. Rob i Anna od początku pasują do siebie, kochają się, ale choroba synka sprawia, że zaczynają się oddalać i nie potrafią ze sobą rozmawiać, nie zgadzają się w kwestii metod leczenia Jack'a, przepaść między nimi pogłębia się i nie wiedzą jak ją zasypać. Ich związek zaczyna się rozpadać, przypominają magnesy o jednakowych biegunach, odpychają się od siebie.

Autor bardzo emocjonalnie i prawdziwie ukazuje zrozpaczonych, zdesperowanych rodziców szukających pomocy gdzie się tylko da. Mają pogodzić się z losem? Cieszyć się każdą chwilą spędzoną z synkiem? Celebrować każdy zachód słońca? I tylko tyle? Rob nie może pogodzić się z chorobą synka, rzeczywistość go załamuje, zanurza w smolistej rozpaczy, ale nie poddaje się. Szuka informacji w internecie, sprawdza newslettery giełdowe, przetrząsa fora onkologiczne i bazy danych badań klinicznych, do których się włamuje. Szybko uczy się nowych informacji, czyta między wierszami w komunikatach prasowych firm farmaceutycznych. Rozumie, że lek działający na myszy niekoniecznie pomoże człowiekowi. Wie, że jeśli Jack nie zakwalifikuje się do badań klinicznych, to lekarstwo można wyprosić bazując na współczuciu, albo skorzystać z usług chińskich klinik, które mają odpowiedniki leków poddawanych eksperymentom klinicznym i sprzedają je klientom, których na nie stać. Rob nie poddaje się i stara się zrobić wszystko co w jego mocy, by wyleczyć synka.

,,Niebo na własność" to bardzo emocjonalna lektura, przy której nie mogłam powstrzymać łez. Miłość, choroba, nadzieja, strach, ból, rozpacz, celebrowanie wspólnych chwil, walka o życie i cierpienie ukazane subtelnie, z wyczuciem, ale wyraziście. Warto przeczytać, bo choć tematyka trudna i bolesna, to tchnie na koniec nadzieją. Polecam.

Czasami doświadczamy miłości w najbardziej nieoczekiwanych chwilach. Ludzie nie zdają sobie sprawy, jak łatwo mogą kogoś rozczulić.

Tytuł: Niebo na własność
Autor: Luke Allnutt
Tłumaczenie: Grażyna Woźniak
Wydawnictwo: Otwarte
Tytuł oryginału: We Own the Sky
Data wydania: 16 lipca 2018
ISBN:9788375155020
Liczba stron: 400
Kategoria: literatura współczesna
Cytaty: str. 196

,,JASNA GODZINA. DZIENNIK ŻYCIA I UMIERANIA" - NINA RIGGS

Źródło

Nina Riggs publikowała wiersze i pisała teksty na temat opieki medycznej oraz badań profilaktycznych. Prowadziła bloga ,,Suspicious Country" po tym, jak zdiagnozowano u niej raka piersi w wieku trzydziestu siedmiu lat. ,,Jasna godzina. Dziennik życia i umierania" to opowieść Niny Riggs o zmaganiu się z chorobą nowotworową i o godnym życiu u boku męża Johna oraz synków: siedmioletniego Benny'ego i dziewięcioletniego Freddiy'ego. 

Nina z niezwykłym spokojem oswaja się z tragiczną diagnozą. Wraz z mężem, choć są przerażeni, starają się udawać, że nad wszystkim panują. Po początkowym szoku przygotowują się do walki, ale trudno pozbyć się myśli o śmierci. Intensywnie zielony las, glicynie odurzające zapachem, świerszcze i koniki polne niezmordowanie cykające w trawie, kwitnące kwiaty, deszcz, słońce, szum strumyka wywołują prawie ból u Niny...świat jest taki piękny. Na kontrolnym USG po chemioterapii Nina dowiaduje się, że ma drugiego guza w piersi. Czuje, że cały wysiłek związany z walką poszedł na marne. ,,Coś chwyta mnie za gardło, pewność zupełnie mnie opuszcza." Strach nie pozwala oddychać. Po masektomii Nina stara się skupić na fizyczności, odstawić myślenie i emocje na bok. Nie jest to łatwe, gdyż ,,jest coś jeszcze-zniweczone poczucie kobiecości, wykoślawienie, dziwaczność własnego ciała." Choroba nie zwalnia z obowiązków. Nina myśli o tym co rozrasta się w jej ciele,jest przerażona, ale stara się żyć w miarę normalnie. Jak zawsze myje naczynia, przygotowuje śniadanie dzieciom, a wieczorem kładzie do łóżek. Choć nie czuje ,,gruntu pod nogami" stoi i sortuje pranie, czyta książkę, ogląda serial i podaje insulinę synkowi.

Stan emocjonalny Niny pogarsza fakt, że z chorobą nowotworową od dziewięciu lat zmaga się także jej mama. Nina z łysą głową, twarzą opuchniętą od sterydów i drenem przymocowanym do koszuli po masektomii musi wybierać hospicjum dla swojej mamy. Nawet dla pielęgniarki paliatywnej taka sytuacja jest trudna i budzi bunt wobec świata. Mama Niny po długiej walce z białaczką zdecydowała się przerwać nieskończony korowód nieudanych eksperymentów klinicznych, przestaje się buntować, jej spokój i pogodzenie się zaskakuje wszystkich, ale w obolałym ciele nadal żyje waleczna kobieta, która ,,nawet na łożu śmierci nie straciła temperamentu, poczucia humoru i pazura." Podczas choroby wypracowała sobie wytrzymałość emocjonalną, choć cierpiała roztaczała wokół siebie aurę spokoju i życzliwości. Nina stara się ją naśladować.  Matka umiera kiedy Nina przechodzi przez kolejne chemioterapie. Pogrążona w żałobie i oszołomiona załatwia z rodziną sprawy związane z pogrzebem, a gdzieś z tyłu jej głowy świeci lampka, która ,,przypomina, że to makabryczna jazda próbna."

Nina Riggs pomimo choroby pokazuje, jak cieszyć się życiem, jak dobrze przeżyć czas, który pozostał. ,,...jak z materii życia wyizolować elementy najistotniejsze, żeby zbliżając się do kresu, mieć poczucie satysfakcji i spełnienia."Z przyjaciółką ze studiów, która także zachorowała na tę samą odmianę raka pocieszają się, wspierają każdego dnia i by nie pogrążyć się w ciemności wymieniają między sobą żartobliwe sms-y. Także rodzina i przyjaciele starają się podtrzymywać iluzję, jakby czas nie płynął i nie zbliżał do nieuchronnego końca. Rozmowy z przyjaciółką Titą dodają Ninie radości i jest wdzięczna za dobre rady. 

Choroba, umieranie, śmierć, lęki, obawy, poczucie obcości, zagubienie, przerażenie, udawanie dziarskiej, to uczucia, które towarzyszą Ninie przez kilka lat walki z chorobą. Dzielnie mierzy się z nimi i wyłuskuje z każdej chwili radość istnienia...z promyku słońca na twarzy...kropli deszczu na języku...stokrotki wyrastającej pośród trawy... Życie jest mgnieniem, cieszmy się nim.

Tytuł: Jasna godzina. Dziennik życia i umierania
Autor: Nina Riggs
Tłumaczenie: Dorota Malina
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
Tytuł oryginału: The Bright Hour. A Memoir of Living and Dying
Data wydania: 28 września 2017
ISBN: 9788308064030
Kategoria: biografia/autobiografia/pamiętnik
Cytaty: str.88,118,152,168,95

,,CZUWAŁAM PRZY UCHYLONYM OKNIE" - BEATA KANIK

Źródło

,,Choroba moich bliskich nauczyła mnie, że z życia trzeba czerpać garściami, każdy dzień przyjmować tak, jakby miał być ostatni. A co najważniejsze: mówić wszystko, co chcemy powiedzieć, nie odkładać niczego na potem, na jutro, bo dla niejednego z nas to jutro może już nie nadejść."

,,Czuwałam przy uchylonym oknie" to pamiętnik Beaty Kanik, w którym zapisywała swoje myśli, uczucia i refleksje towarzyszące jej podczas choroby nowotworowej syna i męża.

W 2004 roku jej najstarszy syn dwudziestojednoletni Marcin przeszedł operację usunięcia guzka na jądrze. Nowotwór okazał się złośliwy. Matka opisuje walkę syna z chorobą, który początkowo między cyklami chemioterapii, na ile mu siły pozwalały, starał się żyć normalnie. Miał wsparcie rodziny i kolegów. Choroba jednak postępowała...

,,Mogłam tylko być przy nim i wspierać go swoją miłością."

Autorka dzieli się swoimi uczuciami - bezsilnością, złością, bólem, strachem i przytłaczającą rozpaczą. Była sama z tymi uczuciami i by nie oszaleć zaczęła szukać wsparcia w modlitwie, choć wcześniej nie była zbyt wierząca. Wiara nie pozwalała jej załamać się, upaść. Dzięki niej mogła wygrać z paraliżującym strachem. Przy synu starała się być pogodna, uśmiechnięta, by nie martwić go swoim stanem, by czerpał z niej siły do walki z chorobą. Za wszelką cenę mobilizowała go i podsycała nadzieję, choć sama była wyczerpana psychicznie i nerwowo.

,,Towarzyszenie osobie umierającej to jedno z najtrudniejszych wyzwań."

Sześć lat po śmierci syna nagle zachorował jej mąż Krzysztof, u którego zdiagnozowano guza mózgu. Koszmar powrócił... Opieka wymagała zaangażowania wszystkich sił fizycznych i psychicznych. Patrzenie na cierpienie ukochanej osoby jest nie do opisania.

Ile może znieść serce matki? Jak pogodzić się z nagłym odejściem męża? Jak poradzić sobie z problemami egzystencjalnymi i opieką nad dwunastoletnim synem, który stracił ojca i brata?

Beata Kanik pomimo bardzo bolesnych doświadczeń w życiu stara się cieszyć każdym dniem, pogodnym niebem, słońcem, uśmiechem najmłodszego syna Piotrusia, który motywuje ją by trwać. Próbuje żyć. Książka, w której dzieli się swoimi doświadczeniami napisana jest prostym językiem, ale bardzo wyrazista, emocjonująca, autentyczna, bolesna, aż trudno powstrzymać łzy...

,,Moje doświadczenia wiele mnie nauczyły-w szczególności wielkiej pokory wobec życia, spokoju, dystansu do świata."

Tytuł: Czuwałam przy uchylonym oknie
Autor: Beata Kanik
Wydawnictwo: WAM
Data wydania : 8 stycznia 2016
Liczba stron: 124
Numer wydania: 1
ISBN: 978-83-277-1065-9
Cytat: str. 7, 51,90,111

,,OSTATNIE DNI KRÓLIKA" - ANNA MCPARTLIN

Źródło

,,Dziś zdiagnozowano u mnie raka piersi...Kocham swoje życie i swoją rodzinę, moich przyjaciół, pracę, no i oczywiście moją córeczkę. Wszyscy mają czasem pod górkę, ale ja mogłam zaliczać się do szczęściarek. Z tym też dam sobie radę." 

Po trzech latach walki z rakiem czterdziestoletnia Mia, nazywana w rodzinie Królikiem zostaje przewieziona ze szpitala do hospicjum. Bliscy są przerażeni i nie chcą dopuszczać do siebie nawet myśli, że Królik odchodzi. Każdy na swój sposób stara się uporać z targającymi nim uczuciami i poradzić sobie z tym, co już nieuchronne.

Ponad siedemdziesięcioletni rodzice Mii-Jack i Molly-wciąż szukają dla niej terapii i rozmawiają z lekarzami, gdyż wierzą, że da się jeszcze ich najmłodsze dziecko uratować. W chwilach zwątpienia kłócą się z Bogiem, a Molly rzuca kwieciste bluzgi wokół.

Starsza siostra Mii-Grace ma czterech synów i odkąd Królik znalazła się w hospicjum opiekuje się też jej dwunastoletnią córką Juliet. Nie potrafi przemóc się, by powiedzieć nastolatce prawdę, że jej mama umiera. 

Juliet opiekuje się mamą, potrafi zauważyć najdrobniejsze zmiany w jej wyglądzie. W ciągu dnia nie daje po sobie poznać, że martwi się stanem zdrowia Mi i ma nadzieję, że niedługo wrócą obie do swojego domu. ,,Podobnie jak Królik, Juliet całkiem dobrze udawała, że wszystko jest w porządku, i potrafiła sobie skutecznie wmawiać różne rzeczy. Budziła się  każdego ranka przepełniona nową nadzieją. Wszystko będzie dobrze." 

Davey-brat Królika po telefonie od Molly przerywa trasę koncertową w Stanach Zjednoczonych i natychmiast przyjeżdża do Dublina. ,,Nie wytrzymywał szpitalnej atmosfery, nie wiedział, co zrobić czy powiedzieć." Łatwiej było mu spotkać się ze starymi kumplami i pójść na piwo. Przygnębiała go myśl, że siostra powoli gaśnie. Zastanawia się nad swoim życiem. Odniósł sukces i zarobił dużo kasy grając w zespole muzycznym. ,,Miał świetnych przyjaciół. Teoretycznie powinien czuć się szczęśliwy, ale każdy powrót do domu przypominał mu o tym życiu, z którego zrezygnował." 

Cała rodzina i najbliżsi przyjaciele spotykają się przy łóżku Mii. Rozmawiają, żartują, spierają się i snują wspomnienia. Dzięki temu poznajemy życie Mii i historię jej rodziny.

Królik pomimo bólu i nagłego zapadania w sen cieszy się z obecności bliskich, myślami powraca też do swojej pierwszej miłości Johnny`ego. 

,,Ostatnie dni Królika" to piękna opowieść o życiu, o tym co w nim jest najważniejsze. Wspaniały obraz przyjaźni, więzów rodzinnych i miłości w różnych jej odcieniach. Jest to powieść o niespełnionych marzeniach, których realizację przekreśliła nieuleczalna choroba. Pokazuje jak przygotować się do wiecznego rozstania z ukochaną osobą, jak pokonać strach przed własną śmiercią, gdy nie ma już sił na walkę, jak pożegnać się z całym pięknem życia.

Czytając o ostatnich dniach Mii na przemian śmiałam się i płakałam. Nie sposób nad tym zapanować. Pomimo smutnego tematu Anna McPartlin zafundowała czytelnikowi emocjonalną jazdę bez trzymanki okraszoną dużą dawką humoru. Powieść budzi bardzo silne emocje i nie mogłam się oderwać od czytania.

Koniecznie przeczytajcie, nie zawiedziecie się.

Za okazane zaufanie dziękuję Wydawnictwu HarperCollins.

Tytuł: Ostatnie dni Królika
Autor: Anna McPartlin
Wydawnictwo: HarperCollins
Tłumaczenie: Opracowanie zbiorowe
Data wydania: 9 września 2015
ISBN: 9788327614728
Liczba stron: 400
Kategoria: literatura współczesna
Cytaty: str. 7,118, 51, 55