niedziela, 22 lutego 2015

,,WYJĄTKOWY DZIEŃ,, - ANNE-DAUPHINE JULLIAND

Po bestsellerowej powieści pt.,,Ślady małych stóp na piasku" Anne-Dauphine Julliand ukazała się jej kontynuacja pt. ,,Wyjątkowy dzień".  Pierwszą część autorka poświęciła zmaganiom swojej dwuletniej  córeczki Thais z nieuleczalną chorobą genetyczną - leukodystrofią metachromatyczną. 
W drugiej część powieści wspomina Thais i w szczególny sposób przeżywa dzień 29 lutego, gdyż w tym dniu jej córeczka obchodziłaby ósme urodziny.



Anne-Dauphine Julliand to dziennikarka mieszkająca w Paryżu. 29 lutego bierze wolny dzień od wszystkich obowiązków i poświęca go na wspominanie zmarłej córeczki, na celebrowanie radosnych i smutnych chwil z nią związanych. W tym wyjątkowym dniu, który wypada raz na cztery lata przeplatają się ze sobą wydarzenia codzienne całej rodziny, teraźniejsze ze wspomnieniami, z tym co już minęło. 

Mała Thais żyła tylko trzy lata i dziewięć miesięcy, ale jak stwierdził w dziecięcej niewinności jej starszy brat Gaspard miała szczęśliwe życie. ,,Umarła, kiedy  jej życie dobiegło końca". Jej życie było zbyt krótkie dla serca matki, bo nie zdążyła poznać szkoły, po raz pierwszy się zakochać, pracować, urodzić dzieci. Nie zrealizowała tego o czym marzyła dla niej matka. Thais pozostawiła jednak na drodze rodziny ,,głęboki, niezatarty ślad. Była szczęśliwa. Śmiała się, płakała. Była kochana przez wszystkich. Kochała miłością, która napawała pragnieniem kochania. Wzruszała, poruszała, zachwycała." W rocznicę jej urodzin rodzice, bracia Gaspard i Arthur, siostra Azylis i opiekunka Therese przygotowują dla Thais prezenty i tort ze świeczkami.Oglądają zdjęcia i filmy. Wspominają...

,,Wyjątkowy dzień,, to książka o miłości matki do dziecka, kobiety do mężczyzny, miłości wzajemnej rodzeństwa. O przyjaźni, pokonywaniu trudności i zmaganiach z rzadką, nieuleczalną chorobą.
Ta prawdziwa historia wyciska potoki łez, bo jak matka może znieść cierpienie dziecka i ból, którego nie uśmierzają już nawet leki. Kiedy wszystkie sposoby pomocy zostały wyczerpane pozostaje już tylko dodanie otuchy. ,,Zabiegi medyczne leczą rany, ale tylko miłość pozwala zapomnieć o bólu. Tylko dodanie drugiemu otuchy przynosi ulgę w cierpieniu.,,

Postawa Anne-Dauphine Julliand i jej rodziny pokazuje, że nawet przeżywając wielkie tragedie powinniśmy doceniać życie i cieszyć się z drobnych okruchów radości. Druga córka Anne i Loica również jest chora na leukodystrofię, ale przeprowadzono u niej po urodzeniu przeszczep szpiku kostnego, który w pewnym stopniu zmienił przebieg choroby. Rodzina trzyma się razem, wspiera w trudnych chwilach, razem śmieje się i drży z niepokoju, pociesza i kocha.

Polecam tę piękną historię, która uczy pogody ducha:)




Za okazane zaufanie dziękuję Wydawnictwu Święty Wojciech.

Autor: Anne-Dauphine Julliand
Tytuł: Wyjątkowy dzień,,
Liczba stron: 228
ISBN: 978-83-7516-745-0
Rok wydania: 2015, 
Wydanie: Pierwsze
Wydawnictwo: Wydawnictwo Święty Wojciech

wtorek, 17 lutego 2015

,,TO WIEM NA PEWNO,, - WALLY LAMB

Uwielbiam czytać sagi rodzinne i ostatnio pochłonęła mnie historia włoskich emigrantów, którą stworzył amerykański pisarz Wally Lamb  w powieści pt. ,,To wiem na pewno".

Źródło zdjęcia: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/42641/to-wiem-na-pewno 

Dominik Birdsley i Tomasz Birdsley to bliźniacy jednojajowi połączeni szczególną więzią od momentu urodzenia, od czterdziestu  lat razem na dobre i złe.

Dominik uczy historii w szkole średniej, ale po śmierci córeczki zaczyna zarabiać na życie malowaniem domów. Jest rozwiedziony, żyje w nowym związku z  dużo młodszą  od siebie kobietą, jednak wciąż kocha byłą żonę Dellię.  Każdą niedzielę spędza ze swoim bratem, który wychodzi na przepustkę ze szpitala stanowego. Jedzą razem lunch, odwiedzają ojczyma, udają się na przejażdżkę samochodem po okolicy. Jest to ich rytuał od wielu lat.

Tomasz od dwudziestu lat cierpi na schizofrenię. Leczy się w różnych ośrodkach i szpitalach. Zajmuje się sprzedażą gazet i kawy w ramach rekonwalescencji. Ma lepsze i gorsze dni.

Pewnego dnia 1990 roku Tomek w bibliotece miejskiej miasteczka Three Rivers odcina sobie dłoń na znak protestu przeciwko wojnie z Zatoce Perskiej. Zostaje przez to zamknięty w Zakładzie Psychiatrii Sądowej o zaostrzonym rygorze w Hatch. Dominik zaczyna walczyć o uwolnienie brata, ale musi się przy tym zmierzyć z przeszłością całej swojej rodziny, z przeszłością, która  kryje wiele rodzinnych sekretów.
Poprzez spisaną historię rodu Tempestów poznaje dzieje dziadka Domenica Onofria, który był włoskim emigrantem, tyranem, skąpcem i miał manię wielkości. Babcię, również emigrantkę ze Starego Kraju, która zabiła swojego pierwszego męża, była gwałcona i poniżana.
Poznajemy dzieciństwo i młodość  Dominika oraz Tomasza u boku sadystycznego ojczyma, i zalęknionej matki, która ukrywała przed synami kto jest ich ojcem. 

Wally Lamb ukazuje realia panujące na przedmieściach współczesnego amerykańskiego miasta i bolesną historię włoskich emigrantów. Jego bohaterowie pod względem psychologicznym są doskonale skonstruowani, barwni, ciekawi, różnorodni, ciągle czymś zaskakują.
Książka jest okazała, bo liczy ponad 860 stron, ale wciąga i dostarcza dużo emocji. 
Zastrzeżenia mam tylko do drobnej czcionki i kilku powtórzeń tych samych wydarzeń- wspomnień.
Jeśli chcecie dowiedzieć się, czy Dominikowi udało się uratować brata i odbudować swoje życie to zapraszam do lektury:)




Tytuł: To wiem na pewno
Autor: Wally Lamb
Tłumaczenie: Zdzisława Lewikowa
Tytuł oryginału: I know this much is true
Wydawnictwo: Świat Książki
Data wydania: 2007
ISBN9788373912311
Liczba stron: 864
Kategoria: Literatura piękna



wtorek, 10 lutego 2015

,,WIERSZYKI DLA WERONIKI..." - BARBARA SZCZEPAŃSKA ,,JUDYTA,,

Barbara Szczepańska ,,Judyta,,  poetka, piosenkarka, laureatka ogólnopolskich nagród poetyckich jest autorką książeczki dla dzieci pt. ,,Wierszyki dla Weroniki czyli jak  to PIES zapowiadał pogodę i inne historie,,


Książeczka zawiera rymowane historyjki o zwierzętach, które posiadają ludzkie cechy i tak jak człowiek przeżywają wzloty i upadki w dniu codziennym, walczą ze swoimi słabościami i zachciankami, ulegają złym wpływom, modzie i wszechobecnej reklamie.  Przeżycia zwierząt są odbiciem problemów człowieka we współczesnym świecie.

Poznajemy Kozę, która bierze udział w wyborach miss. Internetową Sowę, która żyje tylko w świecie wirtualnym. Kurę marzącą o lataniu, Krowę w salonie piękności, Jelenia-reżysera, Lisa-wegetarianina zakochanego w przepiórce, Psa-celebrytę i wiele innych postaci.

Bohaterowie są przejaskrawieni, ale dzięki temu zabiegowi  autorka w zabawny oraz ironiczny sposób pokazuje młodemu Czytelnikowi, jak nie powinien się zachowywać. Każda historyjka kończy się morałem, a więc wskazaniem prawidłowego zachowania. Trzeba przyznać, że Barbara Szczepańska ,,Judyta,, jest bardzo spostrzegawcza i doskonale odmalowała przywary współczesnych ludzi.

Na uwagę zasługuje szata graficzna książki. Ilustracje wykonała Anna Smak-Drewniak.
Okładki są twarde, papier foliowany matowy. Czcionka o różnej wielkości.
Bardzo przyjemnie jest wziąć tę książeczkę do ręki, oglądać i czytać:)



,,Wierszyki dla Weroniki czyli jak  to PIES zapowiadał pogodę i inne historie,, serdecznie polecam dla dzieci od czwartego roku życia:)

,,Wlazł Kotek na płotek
i nim mrugnąć zdołał
podrapał się w głowę,
popatrzył dokoła.
-Ten płotek się chwieje,
coś w końcu się stanie,
a ja wciąż mam mrugać
jak na zawołanie?!...."





Za możliwość przeczytania książeczki i okazane zaufanie dziękuję Oficynie Wydawniczej ,,Impuls,,


Autor: Szczepańska Barbara "Judyta"
Wydawca: Oficyna Wydawnicza Impuls
Rok wydania: 2014, Wydanie:I
ISBN: 978-83-7850-613-3
Format: 22.0x22.0cm
Ilustracje: Smak-Drewniak Anna
Oprawa: Twarda
Liczba stron: 60

poniedziałek, 9 lutego 2015

,,WIERSZOPEŁKI,,-DOROTA CHIOMA

Dawno już nie pisałam o książeczkach dla dzieci, a dużo ich czytam synkowi. Mam zamiar prezentować na blogu więcej literatury dziecięcej. Jedną z ostatnio przeczytanych książeczek są ,,Wierszopełki. Zbiór wierszyków dla milusińskich na jesień i zimę,, Doroty Chiomy.


Zbiorek ten przeznaczony jest dla dzieci od czwartego roku życia i zawiera zabawne wierszyki o dniu codziennym małego przedszkolaka w okresie jesieni i zimy. Towarzyszymy maluszkowi kiedy rano wstaje, myje się, przebywa w przedszkolu, bawi się, spaceruje, poznaje otaczający go świat.
Dzieci słuchając tych wierszyków uczą się dlaczego należy szanować swoje zabawki, dbać o porządek, codzienną higienę, zdrowe odżywianie. Poznają części ciała i uczą się jak o nie dbać.

Książeczka jest starannie wydana, a kolorowe ilustracje adekwatne tematycznie do każdego wierszyka wykonała Beata Mostowska.



Mojemu synkowi szczególnie podobał się wierszyk pt. ,,Czyścioszek,, którego fragment przytoczyłam poniżej.

,,Kiedy czyścioszek lubi się myć,
By pachnącym i zdrowym być.
Co rano zaczyna się przygoda,
Jej bohaterem jest ciepła woda.
Pomagają mydlane bąbelki-
Brudu nieustraszone niszczycielki.,,








Za możliwość przeczytania książeczki i okazane zaufanie dziękuję Oficynie Wydawniczej ,,Impuls,,



Autor: Chioma Dorota
Wydawnictwo: Oficyna Wydawnicza ,,Impuls,,
ISBN: 978-83-7850-768-0
Format: 21.0x21.0cm
Liczba stron: 28
Oprawa: Miękka
Wydanie: 1, 2015 r.

niedziela, 1 lutego 2015

,,MOJA SIOSTRA MIESZKA NA KOMINKU,, - ANNABEL PITCHER

Od dłuższego czasu miałam zamiar przeczytać debiut powieściowy brytyjskiej pisarki Annabel Pitcher pt. ,,Moja siostra mieszka na kominku,, i ostatnio udało mi się to zrobić.


Źródło zdjęcia: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/178524/moja-siostra-mieszka-na-kominku

Głównym bohaterem w powieści jest dziesięcioletni Jamie i wszystkie wydarzenia poznajemy z jego perspektywy. Chłopiec miał kochających rodziców oraz siostry bliźniaczki Rose i Jasmine. Podczas rodzinnego spaceru po parku Rosie ginie od wybuchu bomby podłożonej w koszu na śmieci przez muzułmańskich zamachowców. Ten dzień zmienia całe życie rodziny. Każdy w inny sposób stara się uporać z bólem, strachem, paniką i stratą ukochanej osoby.
Prochy Rosie stoją w urnie na kominku i co roku odbywa się ten sam rytuał podczas, którego ojciec wraz z Jamie i Jasmine jedzie nad morze i próbuje wysypać prochy do wody. Nie może tego jednak zrobić, bo wciąż nie uporał się ze stratą dziecka. Sytuacja powtarza się od pięciu lat w rocznicę śmierci Rosie. Jest to szczególnie przykre dla pozostałych dzieci.

Rodzice kłócą się i obwiniają wzajemnie o śmierć dziewczynki. Nie mogą zaakceptować nowej rzeczywistości i zmuszają dzieci do tego, aby również żyły w przeświadczeniu, że ich siostra nadal jest z nimi. Czasem są to absurdalne sytuacje jak chociażby zostawianie kanapek na kolację przy urnie, aby Rosie także miała co jeść.

Rodzina stopniowo rozpada się. Ojciec popada w alkoholizm, rzadko chodzi do pracy, nie zajmuje się dziećmi. Matka nie mogąc uporać się z bólem po stracie córki wyprowadza się z domu i zamieszkuje z kochankiem, nie odwiedza dzieci. Piętnastoletnia Jasmine stara się opiekować młodszym bratem, ale sama popada w anoreksję i zaczyna wagarować.

Jamie nie pamięta zmarłej siostry, był zbyt mały, gdy wydarzyła się tragedia. Za bardzo nie rozumie dlaczego wszyscy płaczą za Rosie?  Dlaczego ciągle go pytają, czy pamięta siostrę? Dlaczego nikt nie przejmuje się jego problemami? Dlaczego mama i tata nie wezmą go za ręce, nie przytulą? Czy nie powinni jeszcze bardziej kochać dzieci, które im zostały? Jamie czuje się bardzo samotny.
Musi ukrywać swoją przyjaźń z muzułmańską dziewczynką Sunyą, gdyż tata obwinia wszystkich muzułmanów za śmierć Rosie.

,,Moja siostra mieszka na kominku,, to przejmująca relacja dziecka na oczach, którego rozpadła się rodzina. W prosty, dziecięco naiwny sposób przedstawia kolejne wydarzenia. Nie brak jednak tej relacji głębi uczuć, silnych emocji i zadumy.
 Szczególnie podobało mi się przedstawienie więzi łączącej brata z siostrą. To jak wzajemnie wspierali się w tym trudnym okresie i podejmowali próby scalenia rodziny.
Jest to mądra, szczera i wartościowa książka. 
Polecam:)

niedziela, 25 stycznia 2015

,,MAŁA ZAGŁADA,, - ANNA JANKO

Dziedziczymy kolor oczu, włosów, skłonności do chorób, ale stwierdzenie, że można odziedziczyć strach po przodkach budzi w nas zdziwienie. Nie dowierzamy naukowcom, zastanawiamy się, jak to jest możliwe, że w kodzie DNA może dochodzić pod wpływem traumatycznych przeżyć do zmian, które z kolei zostaną przekazane kolejnym pokoleniom.  Jest to swego rodzaju dziedziczenie złych przeżyć, strachu i psychoz.
Anna Janko-poetka, pisarka, felietonistka jest żywym przykładem odziedziczenia traumy w drugim pokoleniu. W swojej książce pt. ,,Mała Zagłada,, stara się ,,wypisać-oswoić,, strach, ból i pamięć o tym co zostało utracone.


Źródło zdjęcia: http://www.wydawnictwoliterackie.pl/ksiazka/3121/Mala-Zaglada---Anna--Janko


Punktem wyjścia dla autorki stały się wydarzenia jakie miały miejsce 1 czerwca 1943 roku w Sochach na Zamojszczyźnie. Niemcy w tym dniu chodzili od domu do domu i zabijali mieszkańców, podpalali domostwa, a ostatecznego zniszczenia wioski dokonały samoloty. W ciągu kilku godzin przestała ona istnieć. Zniknęło z powierzchni ziemi 88 domów, a 200 osób straciło życie. Ocalała garstka dzieci i nieliczni dorośli. Wśród tej grupki znalazła się dziewięcioletnia Tereska Ferenc, mama Anny Janko. 
Terenia widziała śmierć swoich rodziców i sąsiadów, palące się domy. Nagle zniknął świat, który znała i została sierotą wraz z bratem Jasiem i siostrą Krysią-Kropką. Trzymając młodsze  rodzeństwo za rączki przeszła 6 km do Stolnikowizny, gdzie mieszkali dziadkowie. Dla dzieci zaczął się czas tułaczki, domów dziecka, głodu, samotności...

Pacyfikacja Zamojszczyzny. Czerwiec 1943 r. Zniszczona wieś Sochy. Wikimedia Commonsdp. Źr.: kolekcja zdjęć z II wojny światowej dr Marka Tuszyńskiego
Źródło zdjęcia: http://www.polskieradio.pl/9/396/Artykul/1359699,Powojenna-trauma-wyssana-z-mlekiem-matki Wikimedia Commons/dp. Źr.: kolekcja zdjęć z II wojny światowej dr Marka Tuszyńskiego
                                                             Zniszczona wieś Sochy.

Anna Janko starała się zebrać jak najwięcej informacji o ocalałych mieszkańcach Soch, rozmawiała z nimi, śledziła ich losy. Czytała również wspomnienia innych ocalałych, oglądała filmy dokumentalne, odwiedzała miejsca zagłady i obozy. Starała się to bestialstwo wojenne zrozumieć, zapamiętać, dotrzeć do niewygodnej prawdy. Połączyć cyfry w spisach zabitych i ocalałych z ich twarzami, imionami, historiami.
,,A jak wyglądały te imiona? Miały warkocze, piegi, uśmiechy szczerbate? Oczy czarne, oczy szare? Kołnierzyk wiązany, spodenki na szelkach?,,
Starała się ocalić od zapomnienia pojedyncze historie.

Przypomniała ludzi, którzy pomagali innym w okresie wojennej zawieruchy pomimo tego, że groził za to obóz koncentracyjny. Róża i Jan Zamoyscy pomogli wyciągnąć z obozu w Zwierzyńcu setki dzieci, które umierały tam z głodu i chorób. Zorganizowali cztery szpitale. Po wojnie zostali w peerelowskiej Polsce i borykali się z jej rzeczywistością choć mogli wyjechać do rodziny na Zachód.
 Czy ktoś pamięta o ich bohaterstwie? Czy upamiętniono ich w jakiś szczególny sposób? Zagłada była za mała, czy za mało było bohaterstwa? Jak to zrozumieć? Jak pojąć absurd historii?


http://przewodnikzamosc.pl/wp-content/uploads/2014/11/df4e7892c01614c25dae718194503eab.jpg
Źródło zdjęcia: http://przewodnikzamosc.pl/wp-content/uploads/2014/11/df4e7892c01614c25dae718194503eab.jpg
                                                              Róża Zamoyska
 
Dużo jest w tej opowieści bólu i krzywdy dzieci, naturalistycznych opisów. Trudno powstrzymać łzy.
,, Igranie z przerażeniem dziecka daje takim bestiom wiele radości. Bo dziecko ma bliżej do krawędzi otchłani i boi się zawsze ostatecznie.,, To co się dzieje w danej chwili jest dla dziecka ,,na zawsze,,
Dzieci soszańskie są przedstawicielami innych dzieci, które cierpiały i wciąż cierpią podczas wojen i konfliktów na całym świecie. Druga wojna światowa zakończyła się, ale trwają inne.

Autorka ukazuje intymne szczegóły z życia swojej rodziny, na które cieniem kładą się przeżycia jej mamy. Nawracająca depresja, płacz, ucieczka w sen i nadzieja, że po obudzeniu się cały przeżyty koszmar zniknie, jakby nigdy nie miał miejsca.  Nawracające poczucie opuszczenia w domu pełnym ludzi, ataki paniki nie związane z bieżącą chwilą. Gorsze dni przeplatają się z dobrymi.
Książka miała być poniekąd terapią dla Anny Janko i jej mamy, aby temat ,,przerozmawiać i wyrozmawiać na wylot,, Aby nie budził już takiego strachu, aby można było zatrzasnąć drzwi i nie bać się, że wojna znowu wybuchnie.

W książce ,,Mała Zagłada,, autorka zwróciła uwagę na groźbę stopniowego zafałszowywania prawdy historycznej. Niemcy utworzyli na terenach Polski obozy koncentracyjne, a współcześnie coraz częściej w języku angielskim pojawia się zwrot ,,polskie obozy koncentracyjne,,

Na koniec dodam, że narracja w książce prowadzona jest w formie rozmowy córki z matką. Język domowy przeplata się z ironią i sarkazmem. Książka jest bardzo ładnie wydana i zawiera zdjęcia.
Jest to smutna lektura, wstrząsająca, budzi bardzo silne emocje, wciąga i nie sposób o niej zapomnieć.
Uważam, że tę książkę powinien przeczytać każdy.


Za okazane zaufanie i możliwość przeczytania książki dziękuję serdecznie Pani Agnieszce 
z Wydawnictwa Literackiego:)



wtorek, 6 stycznia 2015

,,SYN SWEGO KRAJU,, - RICHARD WRIGHT

Lubię sięgać po dawno wydane, zapomniane, ale bardzo dobre książki. Jedną z takich powieści jest wydana w 1940 roku pozycja pt. ,,Syn swego kraju", którą napisał Richard Wright. Ten amerykański pisarz urodził się w 1908 roku w Roxie, w stanie Missisipi, gdzie sam doświadczył czym jest rasizm, bieda i życie w sierocińcu. Był samoukiem. Zadebiutował w 1938 roku zbiorem opowiadań „Uncle Tom’s Children”,za które otrzymał nagrodę Story Prize (za najlepszy utwór napisany przez robotnika).
Prawdziwy rozgłos przyniosła mu powieść z nurtu murzyńskiego ,,Syn swego kraju".

Zdjęcie własne

Głównym bohaterem jest dwudziestoletni murzyński chłopiec Bigger Thomas, który mieszka w biednej dzielnicy Chicago wraz z matką i rodzeństwem. Rodzina koczuje w jednym pokoiku, utrzymuje się z zasiłku i nie ma żadnych perspektyw na lepsze życie. Bigger wałęsa się całymi dniami po ulicach z kolegami, dokonują drobnych kradzieży,a wieczorem przesiadują u zaprzyjaźnionego właściciela baru. Pewnego dnia otrzymuje propozycję pracy jako szofer u Pana Daltona-milionera, właściciela wielu lokali czynszowych w mieście, znanego filantropa. Matka usilnie namawia go na podjęcie tej pracy, gdyż uważa to za wielką szansę dla całej rodziny i poprawę bytu. Chłopak niechętnie podejmuje pracę, ale wie, że jeśli tego nie zrobi rodzina straci zasiłek z pomocy społecznej. Nie ma wyboru i podejmuje pracę.

Bigger Thomas jest bystrym obserwatorem i dostrzega ogromną przepaść pomiędzy rzeczywistością Murzynów,  a światem białych bogaczy. Pan Dalton z jednej strony łoży pieniądze na pomoc dla Murzynów, zatrudnia ich u siebie w domu (ale już nie na lepszych stanowiskach w firmie pomimo zdobytego wykształcenia), opłaca naukę, a z drugiej strony jako właściciel kamienic czynszowych ciągle podnosi im opłaty za mieszkania, w których biegają szczury, odpada tynk i ogólnie strach mieszkać. Murzyni nie mogą mieszkać poza tzw. gettem, nie mogą wyrwać się z zaklętego kręgu beznadziei i biedy. Pomoc białych zakrawa na hipokryzję, bo tak naprawdę nie chcą oni zmian, nie chcą zrównania praw z czarną społecznością. Chcą tylko czerpać zyski z krzywdy Murzynów.

Bigger jest zastraszony, bezwolny i robi to do czego zmusza go dana sytuacja. W ten sposób krok po kroku, jakby mimowolnie dochodzi do tego, że morduje córkę Daltona, a następnie zaciera ślady i w kolejnych dniach ucieka. Rozpoczyna się obława, a miejsc do ukrycia jest coraz mniej...

Richard Wright stworzył wyjątkową historię, która zawiera też wiele elementów autobiograficznych. Mistrzowsko operuje językiem i stopniuje napięcie, zmusza do myślenia. Doskonale ukazał relacje białych i czarnych w społeczeństwie chicagowskim lat trzydziestych dwudziestego wieku.
Przerażające było dla mnie to, że Bigger dopiero po dokonaniu morderstwa poczuł, że jest pełnowartościowym człowiekiem, który sam może o sobie decydować i zaplanować swoje życie.
Książka zawiera kilka drastycznych opisów, które dla wrażliwych Czytelników mogą być szokujące.
Z pewnością nie jest to lekka lektura, ale na długo zapada w pamięć.



Źródło zdjęcia: http://www.biography.com/people/richard-wright-9537751

   Richard Wright


                                                                      

poniedziałek, 29 grudnia 2014

,,GOŁĘBIARKI,,-ALICE HOFFMAN

Masada- niedostępna twierdza wybudowana w I wieku p.n.e. z rozkazu namiestnika Rzymu w Judei - Heroda. Jej położenie było idealne-kilkaset metrów nad poziomem Morza Martwego, na płaskowyżu będącym przedłużeniem Pustyni Judejskiej. W 66 r. n.e. w czasie powstania żydowskiego przeciwko Rzymianom twierdza została zajęta przez  Zelotów, gdy w roku 70 n.e. zburzono Świątynię Jerozolimską ocalała ludność ciągnęła do Masady, aby się w niej schronić. Miejsce to dla Izraelczyków jest symbolem heroicznego oporu, aż do końca.

I właśnie Masada jest miejscem akcji ,,Gołębiarek,, Alice Hoffman.


Źródło zdjęcia: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/169670/golebiarki

Losy cztery kobiet skrzyżowały się w twierdzy, w tytułowym gołębniku, gdzie pracowały.

Jael - córka skrytobójcy, który nienawidzi jej i obwinia za śmierć żony zmarłej przy porodzie. Od dziecka musiała być silna i liczyć tylko na siebie. W czasie ucieczki przez pustynię, podczas której walczono o przetrwanie zrozumiała, że musi być też bezwzględna. Do Masady przybywa będąc w ciąży z żonatym mężczyzną za co ówczesne społeczeństwo potępiało kobiety.  Znajduje się także w żałobie po ukochanym.

Riwka - żona piekarza, który został zabity wraz z innymi mężczyznami przez żołnierzy rzymskich na placu miasteczka, w którym mieszkali. W czasie ucieczki traci też jedyną córkę, którą gwałcili i torturowali zbiegli żołnierze. Opiekuje się wnukami, którzy stracili mowę po traumatycznych przeżyciach.

Aziza - narzeczona wojownika, piękna i dumna dziewczyna, która została wraz z matką zgwałcona przez nomadów. Wychowywana przez przybranego ojca na wojownika. Doskonała łuczniczka bardziej odnajdująca się w świecie mężczyzn i walki niż w świecie kobiet.

Szira - czarownica z Moabu wzbudzająca strach nawet w mężczyznach. Matka Azizy, Nahary i Adira. Przekonana, że jeśli tylko kogoś obdarzy miłością, to narazi ją na śmierć. Zajmująca się magią, rzucaniem uroków i  ziołolecznictwem. Oddana bezgranicznie miłości swojego życia - przywódcy Masady, którym  był ben Jair.

Bolesne doświadczenia każdej z kobiet nie złamały ducha walki o przetrwanie, o przyszłość dla dzieci, o miłość. Stopniowo zaprzyjaźniają się, pomagają sobie w potrzebie, są solidarne.
Historie kobiet są dominujące w powieści, ale nie brak także silnych mężczyzn. Owdowiały zięć Riwki nazywany Człowiekiem z Doliny, brat Jael - odważny i nieustraszony wojownik, charyzmatyczny przywódca ben Jair.

,,Gołębiarki,, to wspaniała, uniwersalna i ponadczasowa powieść o sile kobiet, które dla swoich bliskich zrobią wszystko. Niezwykle szczegółowo zostało odmalowane przez pisarkę życie codzienne w Masadzie, wierzenia, rytuały, zwyczaje. Lektura jest bardzo wciągająca i pomimo prawie sześciuset stron czyta się ją błyskawicznie.
Z całego serca polecam:)


Źródło zdjęcia: http://whc.unesco.org/en/list/1040

                                                                     Masada


niedziela, 21 grudnia 2014

,,ŚLADY KRWI,,- JAN POLKOWSKI


Kiedy dowiedziałam się, że Jan Polkowski-poeta, wydawca, dziennikarz- dostał Nagrodę Identitas za książkę ,,Ślady krwi,, postanowiłam niezwłocznie ją przeczytać.

Ślady krwi
Źródło zdjęcia: http://wydawnictwom.pl/powiesci/764-slady-krwi-9788375955613.html

Głównym bohaterem powieści jest Henryk Harsynowicz, sześćdziesięcioletni polski emigrant polityczny mieszkający od dwudziestu lat w Kanadzie. Jaki jest Henryk? Drażliwy, inteligentny, samotny z wyboru, gdyż wtedy czuł się bezpiecznie, niemający sensu życia, pomimo upływających lat nieprzyzwyczajony do życia na emigracji, ulegający rutynie i czytający wciąż te same książki. Pracuje w radiu polonijnym i skrycie marzy o powrocie do Polski.
Kiedy otrzymuje list z Warszawy od adwokata ojca, z którym od kilku lat nie utrzymywał kontaktu, wybiera się w podróż do ojczystego kraju, aby spełnić ostatnią wolę Józefa Harsynowicza.Nagle jakby budzi się z marazmu i zaczyna działać. Próbuje doprowadzić do końca procedurę przejęcia bardzo dużego spadku po ojcu. Do tego potrzebne są mu dokumenty potwierdzające jego tożsamość, gdyż do Polski przyjechał jako obywatel Kanady, ale bez utraconego obywatelstwa polskiego. Mężczyzna jeździ więc po całym kraju i odwiedza swoich bliskich, rozmawia, dowiaduje się o przeszłości swojej babci, mamy i wujka. Zaczyna rozumieć motywy działania swojego ojca. Zderza się z polską biurokracją, gdzie nic nie jest jasne i proste...

Poznając koleje życia rodziny Harsynowiczów na tle wydarzeń wojennych, okupacji, komuny i czasów postkomunistycznych Czytelnik odkrywa również korzenie swojej polskości. Podobnie jak Henryk musi zmierzyć się z realiami  demokratycznej Polski i odpowiedzieć sobie na pytanie czy o to właśnie walczono? Czy tak miała wyglądać wyśniona Polska?

Na uwagę zasługuje piękny język w powieści, który trzeba smakować powoli, delektować się każdym zdaniem, aby nie utracić istoty treści. Nic dziwnego, bo Jan Polkowski jest poetą , a ,,Ślady krwi,, są jego debiutem epickim.

,,Ślady krwi,, to powieść nostalgiczna, momentami bardzo bolesna i smutna, odsłaniająca prawdę o Polakach, wymagająca skupienia i zmuszająca do refleksji. 
Polecam ją osobom zainteresowanym historią i dobrą literaturą:) 



Za możliwość przeczytania książki dziękuję Pani Dorocie z Wydawnictwa M. 

środa, 17 grudnia 2014

,,MIŁOŚĆ NA MANOWCACH,,- KS. MAREK DZIEWIECKI


Miłość cierpliwa jest, 
łaskawa jest. 
Miłość nie zazdrości, 
nie szuka poklasku, 
nie unosi się pychą; 
nie dopuszcza się bezwstydu, 
nie szuka swego, 
nie unosi się gniewem, 
nie pamięta złego; 
 nie cieszy się z niesprawiedliwości, 
lecz współweseli się z prawdą 
(Hymn o Miłości-fragment biblijny z 1 Listu do Koryntian św. Pawła)


Miłość na manowcach
Źródło zdjęcia: http://wydawnictwom.pl/poradniki-dla-malzenstw/1444-milosc-na-manowcach-9788375958829.html

Przeczytałam kilka dni temu niewielką książkę ks. Marka Dziewieckiego-,,Miłość na manowcach,, Autor jest duszpasterzem, rekolekcjonistą, doktorem psychologii. Pisze książki z zakresu przygotowania do życia w rodzinie, psychologii wychowawczej i terapii uzależnień. 

W ,,Miłości na manowcach,, opisuje najczęściej występujące imitacje miłości i podaje przykłady miłości interesownej, miłości warunkowej i miłości niedostosowanej do niepowtarzalnej sytuacji kochanej osoby. By kochać głęboko i prawdziwie nie wystarczy tylko dobra wola i odczucia, ale należy nieustannie pracować i stawiać wymagania miłości.
Ks. Marek Dziewiecki obala mity na temat miłości, a mianowicie, że istotą miłości jest seks, że miłość to uczucie zakochania, że miłość to, to samo co tolerancja, że miłość jest równa akceptacji drugiej osoby, że miłość może przybrać postać wolnego związku między kobietą i mężczyzną oraz miłość, która  może być naiwnością, a także przeznaczeniem.
W publikacji poruszane są także kwestie gwałtu małżeńskiego i zdrady, aborcji, in vitro, ideologii gender, edukacji seksualnej i homoseksualizmu.

Z niektórymi kwestiami dotyczącymi miłości zgadzam się z ks. Dziewieckim, ale są też takie, na które patrzę zupełnie inaczej. Szczególnie w pamięć zapadło mi stwierdzenie, że ,,kochać to promieniować taką radością w obliczu tej drugiej osoby, takim zachwytem wobec niej, taką troską o nią i o jej los, nawet w najdrobniejszych sprawach, by przy mnie chciało jej się żyć dosłownie w każdej, nawet najtrudniejszej sytuacji,, 

 Myślę, że publikacja ta powinna zainteresować głównie osoby związane z kręgami religijnymi.







Za możliwość przeczytania książki dziękuję Pani Dorocie z Wydawnictwa M.