,,WIELKA ZADYMA Z MIKOŁAJEM,, - WIESŁAW DRABIK

 

 

W okresie przed mikołajowym  czytałam mojemu synkowi zabawną wierszowaną historyjkę Wiesława Drabika pt. ,,Wielka zadyma z Mikołajem,,

Trudno opisywać treść książeczki, gdyż jest niewielkich rozmiarów, aby nie zdradzić zbyt wiele z treści, więc przedstawię tylko początek.

  

,,W mroźny ranek, na ślizgawce,

zmarzły nóżki pewnej kawce,

więc przysiadła za kominem,

by się rozgrzać odrobinę.

Obok mruczał kot dachowy,

przez sen tuląc się do sowy.

W kłębach dymu sroka z gilem

grzały skrzydła, jak nad grillem.

Wtem, zupełnie niespodzianie,

na ten dach wjechały sanie

zaprzężone w renifery! ....,,

Kto jest ciekawy co wydarzyło się dalej niech sięgnie po książeczkę.

POWIEŚCI DETEKTYWISTYCZNE

Mój Starszy Synek od jakiegoś czasu lubi czytać powieści detektywistyczne. 

"Pan Jaromir na tropie klejnotów", którą napisał Heinz Janisch (dziennikarz i pisarz pracujący w austriackiej rozgłośni radiowej, nagrodzony austriacką nagrodą państwową w dziedzinie liryki dziecięcej), to pierwsza książka z serii "Pan Jaromir...". 

Jej bohaterami są ekscentryczny emeryt lord Huber i jego jamnik Pan Jaromir, który porozumiewa się w języku angielskim i obawia się wylądowania na jego głowie UFO kiedy śpi:)

Obydwaj niczym Sherlock Holmes i doktor Watson starają się rozwikłać zagadkę zniknięcia duńskich klejnotów  z hotelowego skarbca.

Książka jest ładnie wydana, ma twarde okładki, litery są dosyć duże, co ułatwia czytanie dzieciom. Co jakiś czas umieszczone są stonowane ilustracje Ute Krause (wielokrotnie nagradzana niemiecka ilustratorka książek dla dzieci).

Powieść jest naprawdę zabawna i słyszałam, jak Syn wybuchał głośnym śmiechem podczas lektury:)

Drugą powieścią detektywistyczną, którą polecam dla starszych dzieci jest "Tajemnica mumii", której autorami są Martin Widmark i Helena Willis.
W tej serii parą detektywów jest Lasse i Maja. W miejscowości Valleby przerażony strażnik muzeum zobaczył ożywioną mumię liczącą ok. 3000 lat, a do tego zniknął najcenniejszy obraz z kolekcji...

Para dzieciaków udaje się do muzeum, żeby osobiście rozwikłać tę sprawę.

Powieści z serii "Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai" od kilku lat znajdują się w czołówkach list bestsellerów literatury dziecięcej w Szwecji.

I nic dziwnego, bo bardzo podobają się dzieciom  za ciekawe historie przedstawione w humorystyczny sposób oraz za ilustracje.

Mój Syn na pewno sięgnie po kolejne książki z tych serii:)

"DOM CÓREK" - SARAH-KATE LYNCH

 

Sarah-Kate Lynch to dziennikarka i pisarka mieszkająca w Nowej Zelandii. Pisze dowcipne, ciepłe i lekkie w odbiorze powieści, czytam je kolejno. Podczas lektury "Błogosławieni, którzy robią ser" dowiedziałam się, jak produkowane są sery pleśniowe. W książce "Nie samym chlebem" (szczegółowa recenzja znajduje się na moim blogu) poznałam tajniki pieczenia chleba na zakwasie, a w "Domu córek" jak wytwarzany jest szampan.

Na początku powieści poznajemy Clementine, która przez całe życie wraz z ojcem zajmowała się rodzinną winnicą w Szampanii. Po jego śmierci dowiaduje się, że nie jest jedyną spadkobierczynią, a wytwórnią szampana i winnicą musi podzielić się z młodszą przyrodnią siostrą Mathilde, która mieszka w Stanach Zjednoczonych, i której nie widziała od dwudziestu lat oraz Sophie, drugą siostrą, której nawet nie znała.

Siostry spotykają się w rodzinnym domu i starają się zająć podupadającą winnicą oraz dojść do jakiegoś kompromisu. Przy okazji wychodzą na jaw rodzinne sekrety...

Jeśli ktoś chciałby dowiedzieć się, czy istnieje siostrzana miłość pomimo różnic między kobietami, jak powstają najsłynniejsze szampany oraz spędzić miło czas przy lekkiej powieści, to polecam "Dom córek":)

"OKSANA" - WŁODZIMIERZ ODOJEWSKI

 

Jakiś czas temu na jednym z blogów o książkach przeczytałam bardzo zachęcającą recenzję "Oksany" Włodzimierza Odojewskiego. Kiedy wypatrzyłam ten tytuł na półce w bibliotece pomyślałam "Biorę":)

"Oksana" to niesamowita wielowarstwowa powieść o cierpieniu, śmierci, poświęceniu, strachu, trudnych relacjach polsko-ukraińskich w czasie II wojny światowej, ale także o miłości.

Karol-urodzony w kresowej Trembowli, naukowiec, badacz współczesnej historii pracujący w Instytucie Spraw Wschodnich w Monachium jest śmiertelnie chory na raka. Wyczerpany badaniami i chemioterapią, po stwierdzeniu, że już nic się nie da zrobić ucieka ze szpitala i wyrusza w podróż do Włoch.

Lekarzowi, który odradza mu tę podróż mówi  "chcę być wśród ludzi, normalnie żyjących ludzi, nie czekających czy już, czy za dzień albo dwa, czy może dopiero za tydzień to się stanie...".

Przemieszcza się od hotelu do hotelu, odwiedza znajome miejsca, które kocha i chłonie wszystko co go otacza po raz ostatni. W jednym z hoteli poznaje Oksanę-lekarkę pracującą w Kanadzie spędzającą urlop we Włoszech, z pochodzenia Ukrainkę. Zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia, miłości towarzyszy wielka namiętność. Oksana jest dużo młodsza od Karola. "Że też ja nie spotkałam ciebie wcześniej i westchnęła, a jej ruchliwa zawsze, dopiero co roześmiana twarz nagle spoważniała przybrała jakiś tragiczny wyraz. Znaleźliśmy się obydwoje w mniej więcej takiej samej sytuacji, całkowicie samotni...powiedziała po chwili w zamyśleniu". Kontynuują razem podróż przez Włochy i wspominają swoje dzieciństwo i młodość.

Zaskoczona byłam zakończeniem książki, nie przewidziałam takiej pointy. 

Proza Włodzimierza Odojewskiego jest znakomita.

Bardzo polecam:)

"HISZPAŃSKIE OCZY" - MARIA NUROWSKA

Jeśli ktoś lubi powieści psychologiczne, a szczególnie o psychice kobiet, trudnych relacjach pomiędzy najbliższymi osobami w rodzinie, a do tego ze szczyptą historii powojennej, to polecam "Hiszpańskie oczy" Marii Nurowskiej.

Jest to moje pierwsze spotkanie z tą polską pisarką i na pewno nie ostatnie.

"Hiszpańskie oczy" powstały dzięki przypadkowej rozmowie w parku Marii Nurowskiej i starszej nieznajomej kobiety, która opowiedziała jej historię swojego życia.

Anna, która brała udział w Powstaniu Warszawskim, w wieku piętnastu lat  została wywieziona na Syberię, gdzie pracowała przez kilka lat w obozowym szpitalu. W noc wigilijną dokonano na niej zbiorowego gwałtu, a owocem tego była urodzona w niewoli córka, która wróciła z nią do Polski. Relacje między matką, a córką są bardzo skomplikowane i bolesne. Ewa, córka Anny choruje na bulimię, nie zna okoliczności swojego poczęcia i sama wychowuje synka Antka, którego "podrzuca" matce kiedy nie jest w stanie się nim zająć.  Kobiety szukają pomocy u psychologa, gdyż wzajemne pretensje, niedomówienia, chłód emocjonalny, a jednocześnie uzależnienie od siebie doprowadzają je do granic wytrzymałości i wpływają na kształtującą się dopiero osobowość pięcioletniego Antka, który często do babci zwraca się  "mamo".

W książce tej Maria Nurowska przedstawiła nie tylko trudne relacje matki i córki, ale także miłość kobiety do mężczyzny, Anny do Jerzego, dużo starszego od niej chirurga, którego poznała podczas Powstania Warszawskiego, a później spotkała także w łagrze.

  

Cała opowieść jest smutna, nostalgiczna i przepełniona bólem. 

Jeśli to kogoś nie zraża, to bardzo polecam tę lekturę.

 

"PEWNA PRYWATNA SPRAWA" - BEPPE FENOGLIO

 

Beppe Fenoglio, to pisarz włoski urodzony w Albie, w Piemoncie. Jego pisarskie zainteresowania skupiały się wokół walk partyzanckich i umiłowania ziemi ojczystej.
I właśnie "Pewna prywatna sprawa", to zapis przeżyć dwudziestoletniego partyzanta o imieniu Milton, którego w czasie wojny nękały rozterki miłosne. 

Za wszelką cenę stara się dotrzeć do ukochanej Fulvi i poznać prawdę...

Drugim wątkiem w tej niewielkiej książeczce jest obraz włoskiej partyzantki, który został przedstawiony bez patosu i chwały. 

Ogólnie książka nie porywa swoją akcją. Ani wątek miłosny na tle niebezpieczeństw wojny- szczenięca miłość i niepotrzebne narażanie swojego życia oraz kompanów tylko po to, aby dowiedzieć się, czy dziewczyna spotykała się z innym, ani opisane życie partyzanckie-smutne, często poniżające i okrutne.
Chociaż realia partyzantki włoskiej z pewnością zostały przedstawione wiarygodnie, gdyż autor książki walczył w Ruchu Oporu. 

"MASZEŃKA" - VLADIMIR NABOKOV

 
"Maszeńka" Vladimira Nabokova to pierwsza książka jaką przeczytałam tego rosyjskiego pisarza, a właściwie można też powiedzieć amerykańskiego, bo od 1919 r. przebywał na emigracji.
Oczywiście wiele dobrego słyszałam o jego twórczości, oglądałam film "Lolita", który powstał na podstawie powieści o tym samym tytule, ale dopiero teraz sama przekonałam się, że warto sięgać po książki Nabokova.
"Maszeńka" była debiutem powieściowym pisarza i zawiera dużo elementów autobiograficznych m.in. opisuje on swój młodzieńczy romans i miejsca, w których się rozgrywał.

Na okładce książki możemy przeczytać, że "Maszeńka", napisana na emigracji, uchodzi za najbardziej rosyjską powieść Nabokova. Specyficzny klimat książki, pełen niedopowiedzeń, dwuznaczności, mistyfikacji, fascynuje i urzeka czytelnika, który wraz z bohaterem utworu przeżywa jego duchowe rozterki. Ganinowi - bo tak nazywa się ów bohater - ojczyzna z perspektywy ubożuchnego berlińskiego pensjonatu dla rosyjskich emigrantów jawi się jako nostalgiczny sen, mit, niezatarte wspomnienie. Jednocześnie zaś przeżyta t a m, w Rosji, miłość młodzieńcza i romantyczna, jest dla niego droższa i realniejsza niż szara, nieprzyjazna teraźniejszość. I nagle okazuje się, że dziwnym zrządzeniem losu bliskie jest spotkanie z ukochaną. Ganin przeczuwa, że pojawienie się prawdziwej Maszeńki - nie tej z wyidealizowanych wspomnień młodości - unicestwi kruchą przeszłość... ".

Cała akcja rozgrywa się w ciągu 6 dni  (na siódmy dzień Ganin wyjeżdża z Berlina) w pensjonacie madame Dorn, gdzie mieszkają rosyjscy emigranci: Ganin, Ałfierow, tancerze Kolin i Gornocwietow, stary poeta Podtiagin i Żydówka z Kijowa Klara. Poznajemy sceny z ich codziennej egzystencji oraz rozterki i wspomnienia z życia Ganina. Dla głównego bohatera-Ganina są to jakby dwa odrębne światy. Świat emigracyjny-teraźniejszy-szary, biedny i świat pamięci-przeszłości, którą spędził w Rosji, jawiącej się jako coś pięknego, nostalgicznego, przywołującego znajomy zapach czeremchy i miłości do Maszeńki.

Romans z Maszeńką dzieli się na trzy etapy:
1. Realne wydarzenia w Woskrieseńsku w przedrewolucyjnej Rosji, gdy spotykają się codziennie na zielonym wzgórzu, gdzie stał opustoszały biały dwór, a przy nim park.
"Tyle się całowali w te pierwsze dni swojej miłości, że Maszeńce nabrzmiewały wargi, a na karku, tak zawsze gorącym pod węzłem warkocza, pojawiały się delikatne sińce".

2. Romans w listach w czasie wojny domowej. Pierwszy list przesłany został przez Maszeńkę z Petersburga do Jałty w dwa lata po tym, jak spędzili ze sobą pierwsze tygodnie miłości.
"Przez całe dnie po otrzymaniu listu pełen był rozedrganego szczęścia. Wydawało mu się niepojęte, że mógł rozstać się z Maszeńką".
"Obowiązek zatrzymywał go w Jałcie-zanosiło się na zbrojną walkę-chwilami jednak zdecydowany był rzucić wszystko i ruszyć na poszukiwanie Maszeńki po małoruskich chutorach..."
"W tym wędrowaniu listów przez straszną Rosję było coś wzruszająco cudownego, niczym w bielinku przefruwającym nad okopem".

3. Romans we wspomnieniach przez cztery dni odkąd  Ganin dowiedział się o przyjeździe Maszeńki do Berlina i przywoływał w pamięci minione chwile spędzone z nią.
"Pamięć wskrzesza wszystko prócz zapachów, nic za to nie wskrzesza przeszłości w takiej pełni, jak związany z nią niegdyś zapach".
"...i mój Boże, ten jej zapach, niepojęty, jedyny na świecie..."
"...te dni były, być może, najszczęśliwszym okresem w jego życiu".

Długo myślałam o historii Ganina i Maszeńki...książka wzbudza refleksje i nie daje o sobie zapomnieć:)
Bardzo polecam do czytania:)

"Maszeńka" została zekranizowana w 1987 r. Reżyserował film John Goldsmidt, a główne role zagrali Irina Brook, Cary Elwes i Jean-Claude Brialy. 

"MOJA CESARZOWA" - DA CHEN

 

Przez kilka jesiennych wieczorów rozgrzewałam się czytając powieść o miłości pt. "Moja Cesarzowa", której autorem jest Chińczyk Da Chen.

Na początku poznajemy Pickens`a, który mówi o sobie "stary, zepsuty i upadły" człowiek. Wstaje on codziennie rano, żeby spisywać to, co się wydarzyło w jego życiu, aby jeszcze raz przeżyć minione dni.

Wędrujemy razem z Pickens`em po morzu wspomnień i dowiadujemy się, że był on kiedyś guwernerem ostatniego cesarza Chin, poznajemy kulisy życia na dworze, intrygi i żądzę władzy eunuchów.

Osią retrospekcji Pickens`a jest jednak miłość.

 Po latach wspomina: "Byłem nikim, dopóki pewnego letniego dnia nie zjawiła się Annabelle...zakochaliśmy się w sobie szybko i niezdarnie. Ból rodzącej się miłości i monstrualnego pożądania niemal doszczętnie nas wyniszczył w miodowym miesiącu naszego romansu. Ona balansowała miedzy wyimaginowanym szczytem euforii, a otchłanią ponurych nastrojów, podczas gdy ja marniałem w stanie powolnej agonii, głodny choćby ulotnych obrazów..."

Niestety Annabelle ginie w pożarze, a młody Pickens "sterowany" przez jej ducha poznaje bardzo do niej podobną Qui Rong (czwartą żonę cesarza Chin), w której się zakochuje. W ten sposób miłość ma pokonać śmierć.

Trudno wystawić mi jednoznaczną opinię na temat tej książki. Z jednej strony powieść wciąga i dobrze się czyta, a z drugiej strony dla wielu czytelników może być odpychająca ze względu na ciągłe sceny dokonań łóżkowych głównego bohatera. Miałam wrażenie, że dla niego miłość wiąże się tylko z seksem.

 Język użyty przez Da Chena jest miejscami poetycki i barwny, ale są też fragmenty brutalne w swoim opisie, które mogą przyprawiać o mdłości.

Generalnie powieść nie jest wielkich lotów...czytadło.

Na koniec posta cytat z książki, który zwrócił moją uwagę.

"Odkryłem niezwykłą prawdę, iż namiętność oślepia człowieka, ale miłość trzyma go przy życiu".

Czyż nie jest to prawda?

"ANNE FRANK. DZIENNIK, ŻYCIE, DZIEDZICTWO" - FRANCINE PROSE

Francine Prose w książce "Anne Frank. Dziennik, życie, dziedzictwo" prowadzi rozważania z literackiej perspektywy nad dziennikiem Anne Frank, która w czerwcu 1942 roku otrzymała na trzynaste urodziny zeszyt w czerwoną kratkę i rozpoczęła w nim codzienne zapisywanie wydarzeń, jakie miały miejsce przez ponad dwa lata na amsterdamskim poddaszu, gdzie ukrywała się z rodziną i innymi osobami przed nazistami. Po wojnie dziennik ten został wydany i stał się jednym z najbardziej znanych dokumentów współczesnej historii.

Francine Prose w swojej książce zastanawia się nad tym, jakie aspekty dziennika zapewniły mu długie i mające znaczenie życie po śmierci Anne Frank? Dlaczego młodziutka Anne stała się ważną postacią dla wielu czytelników na świecie? Dlaczego tak ich porusza, to co napisała? Jak różne wersje dziennika i jego interpretacje (sztuka broadwayowska, hollywoodzki film, lekcje w szkołach, artykuły w prasie) wpłynęły na ludzkie wyobrażenia o Anne Frank.

Prose broni talentu pisarskiego młodej autorki dziennika. Pokazuje, że uaktualniała ona jego strony. Chciała, żeby był zauważony, żeby ludzie go czytali. Ścigała się z czasem, aby przepisać ostatnią wersję (ostatni zapis w dzienniku pochodził trzy dni przed aresztowaniem).

Praca nad dziennikiem pozwalała Anne przetrwać osamotnienie i wypełnić długie godziny utrzymywania ciszy oraz trwania w bezruchu na poddaszu, podczas kiedy poniżej pracowali ludzie w biurze Opekty (przedsiębiorstwo sprzedające galaretki).

Anne pisała, żeby nie zwariować! Jej okres dojrzewania zbiegł się z okrucieństwem wojny i zamknięciem na małej przestrzeni poddasza, gdzie było jeszcze siedem innych osób w różnym wieku.

Myślę, że książka Francine Prose jest swego rodzaju uzupełnieniem do oryginalnego dziennika Anne Frank.

Daje nowe światło na postać autorki, warunki powstawania i fenomen dziennika.

SPEŁNIANIE MARZEŃ

Na blogu Handmade Seszen http://handmade-artshop.blogspot.com/2013/10/wielka-prosba-razem-spenijmy-marzenie.html została umieszczona informacja:

Wielka prośba- razem spełnijmy marzenie

Drogie koleżanki blogowiczki, dzisiaj piszę do Was moje drogie, bo mam ogromną prośbę. Dzisiaj na stronie mojego miasta na fb znalazłam taką informację:


"27.10.2013 roku Oliwia kończy 6 lat. Jej największym marzeniem jest otrzymanie jak największej liczby kartek urodzinowych. Mała walczy z rakiem."


Kto tylko może niech zrobi dla niej kartę urodzinową. To tak niewiele dla nas, a dla tej dziewczynki tak dużo. Mała na pewno się ucieszy i możemy przyczynić się do spełnienia jej marzenia.


Kartki można wysyłać na adres:

Oliwia Gandecka

ul. M.C. Skłodowskiej 11/26

65-001 Zielona Góra


Kogo tylko możecie, poproście o ten sam gest. Im więcej osób wie, tym więcej kartek trafi do Oliwki. Z góry Wam dziękuję:)


Ja też się dołączam do akcji i proszę was o to samo :)
Pozdrawiam :)