Pokazywanie postów oznaczonych etykietą punk. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą punk. Pokaż wszystkie posty

środa, 9 grudnia 2015

,,GNIEW JEST ENERGIĄ. MOJE ŻYCIE BEZ CENZURY" - JOHN LYDON

Źródło
                                                           
John Lydon, znany też jako Johnny Rotten, to słynny muzyk zespołu Sex Pistols i Public Image Ltd. W swojej autobiografii pt.,,Gniew jest energią. Moje życie bez cenzury" przedstawia w bardzo szczery sposób historię swojego życia i kariery.

Zaczyna od narodzin w styczniu 1956 roku w Holloway, dzielnicy Londynu i opisuje to w swój specyficzny sposób.
,,Pochodzę z kubła na śmieci. Urodziłem się i dorastałem w syfiastym zaułku na północy Londynu, który wyglądał tak, jak wyobrażacie sobie dzisiejszą Rosję. Wszystko było tam pod kontrolą. Nawet przypuszczenie, że jesteśmy kontrolowani. A ludzie przychodzili na świat w tym gównosystemie, jak mówi się na Jamajce, przekonani, że inni mają prawo dyktować im, co robić."

Jako dziecko irlandzkich imigrantów miał trudne dzieciństwo w wielodzietnej rodzinie i przeżycia nieodpowiednie dla małego chłopca, których nigdy nie mógł wymazać z pamięci. Jednak bez względu na głód i ubóstwo, jakie panowało w okresie jego dzieciństwa, gdy kraj odbudowywano po zniszczeniach II wojny światowej, był szczęśliwy. Opowiada w barwny i czasem szokujący sposób o kolejnych etapach swojego życia.

Wspomina początki przyjaźni z Sidem Viciousem i spędzanie w młodości weekendów na chodzeniu po klubach, aby posłuchać różnych zwariowanych zespołów np. Can, The Pink Fairies, Black Sabath, Alice Cooper.
,,Chodziłem na ich koncerty, żeby się wyszaleć. Zastygałem skulony, nagle wyskakiwałem do góry i wariowałem."

John Lydon był indywidualnością. Wyglądem zawsze odbiegał trochę od przyjętych norm i wywoływało to skrajne reakcje u innych osób. Zdarzało się, że musiał z tego powodu uciekać przed kibolami, gdyż jego zielone włosy, lawendowe T-shirty z wyciętymi otworami na sutki, czy też złote bransolety i psia obroża na szyi działały na nich jak płachta na byka.

W autobiografii znajdują się oczywiście informacje o powstaniu zespołu Sex Pistols w 1975 roku, trasach koncertowych, nagrywaniu utworów, zadymach po koncertach, narkotykach, powszechnym oburzeniu po ukazaniu się singla ,,God Save the Queen" z obrazoburczym tekstem, atakach na członków zespołu i wiele innych wydarzeń oraz anegdot. Swoje wspomnienia John Lydon kończy na 2013 roku.

,,Gniew jest energią. Moje życie bez cenzury" to wyjątkowo szczera autobiografia napisana prostym i dosadnym językiem, w której autor odsłania tajemnice swoje, rodziny i współpracowników. Sytuacje z życia opisane są w groteskowy sposób, a humor zabarwiony jest ironią, co sprawia, że książkę czyta się bardzo dobrze. Zawiera ona też wiele niepublikowanych do tej pory zdjęć.
Polecam:)




Za książkę dziękuję Wydawnictwu InRock.


Tytuł: Gniew jest energią. Moje życie bez cenzury
Autor: John Lydon

Współpraca: Andrew Perry
Wydawnictwo: InRock
Tłumaczenie: Wiesław Weiss
Tytuł oryginału: Anger is an energy: My life uncensored
Data wydania: 10 listopada 2015
ISBN9788364373268
Liczba stron: 624
Kategoria: biografia/autobiografia/pamiętnik
Cytaty: str. 11, 91

niedziela, 5 lipca 2015

,,U2. ZDEMASKOWANI" - JOHN JOBLING


Źródło





  
U2 to najbardziej znany irlandzki zespół rockowy. John Jobling napisał o nim pierwszą nieautoryzowaną biografię pt.,,U2. Zdemaskowani".
Autor nakreślił tło społeczne Irlandii w latach siedemdziesiątych, gdy przyszli muzycy (Bono, The Edge, Adam Clayton, Larry Mullen Jr.) chodzili do szkoły i uczyli się grać na instrumentach. Dzięki temu łatwiej zrozumieć ich światopogląd i warunki w jakich stawiali pierwsze kroki  w branży muzycznej. Paul-Bono udzielał się w ,,surrealistycznej grupie Lypton Village, wzorującej się na działalności brytyjskich komików znanych jako Monty Python. Gromadka nastolatków była tak znużona nijakością i monotonią życia na przedmieściach Dublina, że postanowiła salwować się ucieczką do świata humoru, muzyki i literatury." 

 Początki zespołu były bardzo trudne. Sale świeciły pustkami lub grano dla kilkudziesięciu osób, obrzucano muzyków butelkami, nie słuchano i toczono rozmowy podczas występów. Nastoletni członkowie zespołu byli jednak bardzo aktywni, chcieli się szybko rozwijać i odnieść sukces. Mieli jasno wytyczony kierunek i szli do przodu na przekór ówczesnym trendom wykazując się pewnością siebie. Pierwszy występ w telewizji zawdzięczali punkowym piosenkom Ramonesów, które zagrali producentowi stacji RTE. Podczas pierwszych występów w Anglii byli zupełnie bez grosza. Nie dojadali, mieli dziurawe buty i wytarte ubrania.  

W książce John Jobling wyjaśnia wiele mitów i nieścisłości narosłych wokół zespołu, które powstawały głównie dlatego, że Bono podczas wywiadów często nie mówił prawdy.
Dużo jest też anegdot i ciekawostek np.: kwartet studiował sztukę mimu pod kierunkiem aktora teatralnego Manniksa Flynna. Pomógł on stworzyć postać sceniczną Błazna, którą odgrywał Bono podczas wykonywania utworu "Boy/Girl". Wyciągał papierosa od kogoś z publiczności i zapalał go. Musiał sprawić, aby wyglądało to spontanicznie. Bono wykazywał dużą charyzmę sceniczną i wszystko wyglądało naturalnie. ,,Teksty piosenek powstawały przeważnie na żywo, gdy Bono stał przy mikrofonie i po prostu improwizował." Zdarzały mu się blokady przy pisaniu tekstów i powodowało to napięcia podczas nagrywania płyt.
Po jednym z koncertów, gdy popularność grupy zaczynała szybko wzrastać Larry był wyciągany z jadącego samochodu przez fanów i jednocześnie wciągany za ręce do środka przez kolegów.
Adam nosił jako amulet w kieszeni spodni parę dziurawych skarpetek z dzieciństwa. 
I jeszcze ciekawostka dla moli książkowych-Bono ,,żarłocznie pochłaniał książki":)

Czytelnik może poznać też częściowo życie prywatne muzyków, które szczególnie chronili przed mediami. Ślub Bono z Ali, w którym udział brali członkowie sekty religijnej Shalom, do której przez jakiś czas należał wokalista.Zaręczyny Adama z modelką Naomi Cambell.
John Jobling nie mitologizuje członków zespołu, pokazuje ich słabości i porażki. Bono był przeczulony na punkcie swojego wyglądu. Nosił buty szyte na miarę, z grubą podeszwą i wkładką w środku, aby wydawać się wyższym. Adam miał konflikty z prawem, gdyż jeździł pod wpływem alkoholu i miał przy sobie marihuanę. Są też romanse i zdrady.

Czytając ,,U2. Zdemaskowani" można zaobserwować ogromną przemianę członków zespołu. Na początku kariery podkreślali, że są chrześcijanami, a media pisały o ich ,,czystym,, trybie życia, czyli bez alkoholu, narkotyków, papierosów i balang. Podczas jazdy autobusem w trasie koncertowej trzech członków zespołu siadało na końcu pojazdu i czytało Biblię, podczas gdy reszta ekipy paliła dżointy i planowała rock`n`rollowe ekscesy. W miarę rozwoju kariery sytuacja całkiem się zmieniła i już wszyscy imprezowali bez wytchnienia. Stali się ofiarami własnego sukcesu. 

W książce znalazło się także miejsce na zaprezentowanie działalności charytatywnej zespołu, który część dochodu przeznaczał m.in. dla głodujących dzieci w Etiopii, dla bezrobotnych w Irlandii, Greenpeace czy chorych na AIDS oraz działalność polityczną Bono, która dosyć często spotykała się z krytyką.

''U2 Zdemaskowani" to książka nie tylko dla fanów zespołu, ale także dla młodych ludzi zakładających własne zespoły i marzących o zaistnieniu w branży muzycznej. U2  za pośrednictwem muzyki próbowali zmienić świat. Widoczne to jest w wielu ich utworach, jak chociażby w ,,The Joshua Tree", który jest jednym z moich ulubionych. Tytuł publikacji jest znamienny i zachęcam do poznania sekretów U2:)




Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu In Rock


Tytuł: U2 Zdemaskowani
Autor: John Jobling
Wydawnictwo: In Rock
Ilość stron: 480
ISBN: 9788364373275
Rozmiar: 140x205 mm 

Cytaty: str. 40, 93, 198