niedziela, 31 maja 2026

,,WOJNA I POKÓJ TOM IV"-LEW TOŁSTOJ



Ziemią obiecaną dla Francuzów, gdy szli naprzód, była Moskwa, a gdy się cofali-ojczyzna.


Czwarty tom Wojny i pokoju stanowi niezwykle poruszające i godne finału zwieńczenie jednej z najważniejszych powieści w historii literatury rosyjskiej. Lew Tołstoj zamyka losy swoich bohaterów na tle przełomowych wydarzeń historycznych związanych z klęską Napoleona i odwrotem wojsk francuskich z Rosji. Jednak, jak w całej epopei, historia jest tu jedynie tłem dla głębokich rozważań nad ludzką naturą, sensem życia, miłością i przeznaczeniem.

Ostatnia część powieści rozpoczyna się od momentu, gdy Rosja jest częściowo zajęta przez wojska francuskie, gdy mieszkańcy Moskwy uciekają do dalszych guberni, a do obrony kraju powoływani są wszyscy zdolni do noszenia broni. Na kolejnych stronach powieści śledzimy zmieniającą się sytuację w Rosji. Od chwili otrzymania wiadomości, że Francuzi opuścili Moskwę, głównodowodzący wojskami rosyjskimi-Kutuzow, władzą, przebiegłością i prośbami powstrzymuje własne wojska od bezużytecznych ataków i starć z ginącym wrogiem, który już nie goni cofającej się armii carskiej, ale wycofuje się w pośpiechu. Tołstoj z niezwykłą dokładnością przedstawia upadek armii Napoleona i wskazuje, że nigdzie już nie mogła się odrodzić, gdyż od bitwy pod Borodino i grabieży w Moskwie tkwiły w armii zalążki rozkładu. Żołnierze z tej wielkiej armii uciekali ze swoimi dowódcami, sami nie wiedząc dokąd, pragnąc tylko jak najszybciej wyplątać się z położenia bez wyjścia, z którego wszyscy zdawali sobie sprawę. Okres kampanii 1812 roku od bitwy pod Borodino aż do wypędzenia Francuzów pokazał, że wygrana bitwa nie jest przyczyną podboju kraju. Siła decydująca o losie narodów nie leży w najeźdźcach, w armiach, w bitwach, ale w wojnie partyzanckiej polegającej na paleniu miast i wsi, cofaniu się po bitwie, uderzaniu i wycofywaniu się, wyłapywaniu maruderów i przechwytywaniu transportów. Obraz wycofującego się wojska jest bardzo przejmujący, gdyż autor malowniczo ukazuje obdartych, głodnych, zmarzniętych, z trudem maszerujących żołnierzy napoleońskich i atakujących ich Rosjan. Warte podkreślenia jest to, że nie skupia się na wielkich dowódcach i strategiach wojennych, lecz na zwykłych ludziach, ich cierpieniu, poświęceniu i codziennych wyborach. 

Lew Tołstoj zwraca uwagę, na to że wszystkie opowieści i opisy dotyczące ówczesnych czasów mówią bez wyjątku o poświęceniu życia, o miłości ojczyzny, o rozpaczy, o żalu i bohaterstwie Rosjan. W rzeczywistości jednak tak nie było. Autor tłumaczy, że ludzie widzą przeszłość jako ogólny nastrój czasów, a nie jako osobiste sprawy, które są do zrealizowania, którymi trzeba się kierować na co dzień. Proces historyczny, który się dokonywał w Rosji był wtedy mało uchwytny dla ludzi. W Petersburgu i dalszych guberniach kobiety oraz mężczyźni w mundurach opłakiwali kraj i Moskwę, mówili o poświęceniu, ale już w armii, która wycofywała się spod Moskwy, nie mówiono o stolicy prawie wcale, nie zaprzysięgano śmierci Francuzom, ale bardziej żołnierze myśleli o ty, czy dostaną żołd, czy będzie postój i markietanki.

Język powieści, podobnie jak w poprzednich tomach, pozostaje obrazowy i pełen realistycznych scen. Tołstoj z niezwykłą łatwością przechodzi od opisów  batalistycznych do intymnych przeżyć bohaterów i tworzy w ten sposób wielowymiarowy obraz społeczeństwa rosyjskiego początku XIX wieku. Dzięki temu nie tylko śledzi się wydarzenia historyczne, ale również emocjonalnie angażuje w losy postaci i np. odczuwa się zmiany zachodzące w Bezuchowie, który odkrywa, że został stworzony do szczęścia, że szczęście tkwi w nim samym, w zaspokajaniu zwykłych potrzeb i prostym życiu. Pewnym utrudnieniem dla współczesnego odbiorcy mogą być rozbudowane rozważania filozoficzne autora. Zwłaszcza w końcowych partiach książki Tołstoj częściej występuje jako myśliciel i historyk niż powieściopisarz. Niektórym czytelnikom mogą wydać się one zbyt obszerne lub powtarzalne. Nie zmienia to jednak faktu, że stanowią integralną część przesłania całego dzieła.

Wojna i pokój. Tom IV to książka monumentalna, wymagająca skupienia i cierpliwości, ale oferująca wyjątkowo ciekawe doświadczenie literackie. Jest to nie tylko zakończenie historii bohaterów, lecz także głęboka refleksja nad człowiekiem, historią i wartościami, które nadają życiu sens. 


WPISY POWIĄZANE: 

,,Wojna i pokój. Tom III"-Lew Tołstoj

,,Wojna i pokój. Tom I i II"-Lew Tołstoj



Tytuł: Wojna i pokój. Tom IV

Autor: Lew Tołstoj

Wydawnictwo: Wydawnictwo MG

Cykl: Wojna i Pokój (tom 1)

Kategoria: powieść historyczna

Tytuł oryginału: Война и мир

Data wydania: 2026-05-20

Liczba stron: 336

ISBN: 9788382413823

Tłumacz: Zofia Petersowa

Cytaty kolejno: str. 109, 14

4 komentarze:

  1. Lubię klasykę, ale po tę powieść nie sięgałam, bo odstraszają mnie sceny batalistyczne.

    OdpowiedzUsuń
  2. Ten tom zdecydowanie wymaga skupienia.

    OdpowiedzUsuń
  3. Pięknie to opisałaś. Bardzo trafnie uchwyciłaś to, jak Tołstoj genialnie odczarowuje mit wielkiej historii na rzecz prozy życia i zwykłych ludzkich potrzeb, o których piszesz w kontekście Bezuchowa. Twoja recenzja sprawia, że ma się ochotę od razu wrócić do tej lektury.

    OdpowiedzUsuń
  4. Do tej pory jeszcze nie przeczytałam tej powieści

    OdpowiedzUsuń